حکایت دلحکایت اقاقی پیریست در کوچه پس کوچه های غبار گرفته غربت تنها و بی ریشه تن خمیده و اما پرغرور... حکایت دل

   گرفتارم   

من هنوز گرفتار خویشم . کاش رهایی ام بود از دست این نفس .....

لینک
چهارشنبه ۱٦ شهریور ،۱۳٩٠ - رضا آیشم

   دعا   

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم انی اسئلک امان یوم لا ینفع مال و لا بنون ....

لینک
چهارشنبه ٢۸ اردیبهشت ،۱۳٩٠ - رضا آیشم

   انتظار   

اگر حجاب ظهورت وجود پست من است ، دعا نما که بمیرم . چرا نمی آیی ؟
لینک
سه‌شنبه ٢٥ دی ،۱۳۸٦ - رضا آیشم

   محرم   

اللهم ارزقنی شفاعه الحسین یوم الورود و ثبت لی قدم صدق عندک مع الحسین و اصحاب الحسین الذین بذلو مهجهم دون الحسین علیه السلام .
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و ال محمد . . .
لینک
دوشنبه ٢٤ دی ،۱۳۸٦ - رضا آیشم

   ياداشت يک شب پاييزی ....   

بنام سکوت شبهای سرد پاييزی ...

از خويشتن خويش سرودن و دست يازيدن بر سکوهای خالی دفتر تا مگر بر اين پندارهای گريزانم بستری بيابم و بنويسم تا مگر فراموش کنم ، چرا که نوشتن برای فراموش کردن است نه برای به ياد آوردن . و من می نويسم تا فراموشم گردد . چرا که گر ننويسم تا قيام قيامت اين دلواپسيها بر تارک انديشه ام خواهند ماند و مرا چه پريشان خواهند کرد . و گمان ندارم که مرا رهايی باشد از اين تلنگرهای بی وقفه سکوت .  واين من منتظر اتمام اين هجران ، در آتش فريادی مثال خاکستر در آرزوی فروزش ، خواهم سوخت . بی آنکه کسی از آتش درونم آگه گردد . آری ياد دارم آن جرقه و بارقه اوليه را که در درونم روشن گشت و من هيچ نمی دانستم که اين بارقه مرا چنان خواهد سوزاند که ديار به ديار قصه مرا زبان به زبان خواهند گفت .

آه ، ای آتش خاموش درونم چرا ديگر بار مرا هيچ نمی سوزانی و لهيب از من برنمی آوری تا آفاق روشنی گيرند و به تاريکی رو نبرند . تو را ديگر بار چنان آرزو دارم و چنان مشتاقانه خواهانم که شايد هيچ باورت نگردد . شايد هيچ ندانی که آن دم که لهيب مرا می سوزاند چنان شور و شوقی نهادم را فرا می گرفت که گر هزاران شادی دنيا را به من می سپردند ، آنچنانم نمی کرد که تو مرا می دادی . آه ، اگر می دانستی که هنوز نامت بر صحيفه دلم مقدس و پاک و آسمانيست ، ترکم نمی کردی . کاش حضورت را ديگر بار در درونم عاشقانه احساس می کردم و اشکهای خشکيده ام ديگر بار در حريم خلوت تو بر سجاده عشقت جاری می شد و عطر مسيحايی ، تو دم بر اين جان مرده ام می داد . بی تاب حضور توام و نگاههای معصومانه تو را می طلبم . بيا و ديگر بار بر اين تن مرده ام گرمای عشقت را ليلی وار ببخش تا مجنون وار در پای تو جان دهم .

                                                 در سکوتم

                                                          در انديشه ام . . .

لینک
شنبه ۱٩ فروردین ،۱۳۸٥ - رضا آیشم

   همه از توست ....   

باز کن صفحه ایی ديگر را

و بخوان ،

شايد که نبينی حرفی و کلامی را

                                  ز من و غصه تو .

ورقی ديگر زن

تا انتها بخوان‌،

شايد که بخوانی جمله ايی را ز شادی

ز لحظه هايی که به انتظارش

صفحه هايی را سيه کرده نشسته ام .

غمگنانه است ،

                  می دانم .

چه کنم ،

دست من و اين دل من نيست

همه از بود و نبوديست

ز سکوتی پر از تلخ ترين  شوکران

باز کن و بخوان

برگ برگ وجودم را

همه از توست

همه قصه توست

طاقت خواندن خود نيز نداری ؟

آری ،

همه از توست

ز تو است اين همه تحفه تلخ

تحفه يک عمر عذاب بی وفائيت

همه از توست

           تو بخوان ،

                      تو بخوان قصه خود را .....

                                      در سکوتم

                                             در انديشه ام ........

لینک
جمعه ۱۱ فروردین ،۱۳۸٥ - رضا آیشم

   زنگار   

و من از پس هیچ

چشم به پشت همه چیز دوخته بودم

تا شاید

در انتهای دور دست

که زوال بی قراریهاست

دل بی تابم را

با ناباوریهای مطلق

آشتی دهم.

و من اینک بدور از تمام خستگی ها

تمام خویشتن خود را

بدوش پر توان خود گذاشته می روم

تا مگر از رویش بخت

سرنوشت خود را که در زندان پوچی ست

بدر آورم و

تمام روزهای رفته از دستم را

دانه دانه بشمارم .

و در انعکاس تنهایی خود

میان زنگار آئینه

برق امیدی را

شاید به چشم خود ببینم.

اما من نمی دانم که چرا در پس هر آئینه که بدان می نگرم

رنگ بی رنگی دلتنگی

موج می زند.

و شاید که در این انگار زود هنگام

ثانیه های روز موعود است

که تمام هستی ام را رنگ می دهد .

                          در سکوتم

                                    در اندیشه ام ....
لینک
جمعه ٦ خرداد ،۱۳۸٤ - رضا آیشم

   ديگر اکنون گذرت می بايد   

گیرم که مرا به نام خود غرق کنی

افسون کنی و

              دردت به دلم جا بنهی.

گیرم که روی

گذر کنی از من و دل،

                   نا گفته رها گردی و بی دوست نشینی .

گیرم که نگاهت زپی چشم سیاهی دگر است.

گیرم که روی

              یاد مرا ز خاطرت پاک کنی.

گیرم که رها ، ز این من و ما گردی

آخر به کجا گذر توانی کردن

بی من و دل تا به کجا خواهی رفت

سر خورده زمانی به در خانه من می آئی

شرمنده اعمال خودت خواهی بود

افسوس تبه کردن عمر خواهی خورد.

ولی آنروز تو را خواهم گفت

از تو و عشق تو من بیزارم

خسته از یک عمر وفا داری عشقت هستم

                                دیگر اکنون گذرت می باید

رفتن از زندگی و

                  عشق منت می باید.

و تو آنروز ،

             باید بروی.

                          در سکوتم

                                     در اندیشه ام ....
لینک
چهارشنبه ۱۱ آذر ،۱۳۸۳ - رضا آیشم

   باد زمزمه گر   

باد زمزمه گر زمزمه می کرد مرا

قصه ای از شب تاریک و بیابان

گم کرده رهی ، زار کشان پای کسی

به چه سان زمزمه می کرد به لب

مثنوی بی کسی و تنهائی را.

قصه ناشاد دلی را که به جان داشت ،

                                                  به خود.

کس نبود و همدم و یاری نشنید

از سیه بختی خود آه کشید

چشم پر اشک به سو گذراند .

چون ندید سایهً لرزان کسی

سر به جبین برد و نشست

به زمین بوسه نهاد و دعا کرد به دل

تا رها گشت ز بند

پر گشود روح پریشان ز تنش

آسوده به جا ماند تنش.

آری آن باد به من گفت و

                                 گذشت.

ولی آگه ننمودم ز چه روی

آنچنان بود پریشانی او

و مرا آشفته رها کردو گذشت .

باد زمزمه گر قصهً آن کس ِ پای کشان را

بر دیگری باز نمود و

                            گذشت.

و چنین بود که عالم همه از شومی بخت سیاهش

به خود پیچیدند.

ولی افسوس کس نفهمید چرا مُرد و

چرا ، رفت زدنیا.

               در سکوتم

                            در اندیشه ام...

لینک
پنجشنبه ۱٢ شهریور ،۱۳۸۳ - رضا آیشم

   ثانيه های روز مو عود   

و من از پس هیچ

چشم به پشت همه چیز دوخته بودم

تا شاید

       در انتهای دور دست

                 که زوال بی قراریهاست،

دل بی تابم را

با ناباوریهای مطلق

                        آشتی دهم.

و من اینک بدور از تمام خستگی ها

تمام خویشتن خود را

بدوش پر توان خود گذاشته می روم

تا مگر از رویش بخت

سرنوشت خود را که در زندان پوچی ست

بدر آورم و

تمام روزهای رفته از دستم را

                                دانه دانه بشمارم .

و در انعکاس تنهایی خود

میان زنگار آئینه

برق امیدی را

                   شاید به چشم خود ببینم.

اما من نمی دانم که چرا در پس هر آئینه که بدان می نگرم

رنگ بی رنگی دلتنگی

                             موج می زند.

و شاید که در این انگار زود هنگام

ثانیه های روز موعود است

که تمام هستی ام را رنگ می دهد .

                               در سکوتم

                                         در اندیشه ام ....
لینک
دوشنبه ٢٥ خرداد ،۱۳۸۳ - رضا آیشم

   سجده بر افلاک   

هنوز طرح قامت رعنای تو

بر هشتی خانه مان سایه افکنده است

     و انگار که هنوز

                نرفته ای و بر در خانه

                         به انتظار آمدن من

                              ثانیه ها را می شماری .

و من در تکاپوی رسیدن بی وقفه بر تو

کوچه ها را چه بی پروا پشت سر می گذارم .

هنوز گرمی تن تو بر بستر خالی مانده مان

مرا به یاد عطر سرمست گرت می افکند .

نمی دانم تو را یاد هست آیا

جا نمازت چه بوی خوب بهشتی داشت ؟

سرت بر سجده انگار بر افلاک و عرش خدا

سفر داشت .

دیگر آن سجاده بی تو هیچ بویی ندارد

بوی گلاب و بوی عطر بهشت.

مرا خاطر حزین است و

پر از دردی بلا انکار .

شرابی مست می خواهم که شاید

دگر با خاطرات تو دمی را

برای خود نسازم لحظه ای پر رنج .

ولی بی تو چگونه زیستن نمی دانم

بدون فکر و افکارت برای خود بسازم 

                                 ساعتی خوش .

مگر بوی تنت را مگر خواهد توانستن داد

گلی دیگر.

من که می دانم نخواهد داد .

آری بی تو دلم تنگ است

و در سکوی کنار در خواهم نشست

تا که شاید

گذرت روزی بر این خانه بیفتد

سجاده ات تورا می خواند و

و من مثال طفل بی مادر ....

                      در سکوتم

                     در انديشه ام ....
لینک
دوشنبه ٢۱ اردیبهشت ،۱۳۸۳ - رضا آیشم

   شيشه خم   

صدای گریه مرا باور کن

که تو را می خواند و انگار

در ورطه دل نگرانیها

کابوس رفتنت را دوباره می بیند.

بیا و همواره بر من مسکین

دست نواشی باش تا شاید تو را

                                          باور کنم .

عبورت ز من خسته تن باخته در طول زمان

چون خم شیشه خم

تن خم گشته بی سامان ساخت .

تو گمان کردی که من و دل

چون دگر بی سر و پایان دل از دست داده ای این شهر و دیاریم .

تو نماندی و گذشتی

چون مسافر زبرم دور شدی

قامت تا خورده من را

                              به زمین دیدی و رفتی .

کاش می شد گذرت باور من گردد و

این بار پر از محنت و درد

از سر و دوش من عاشق پر درد شود دور و

من پر درد شوم راحت و بی درد و

فقط عالم رویای تو بینم.

تو بیا باور من باش که بی تو

همه جا تاریک است .

                     در سکوتم

                                  در اندیشه ام ...
لینک
سه‌شنبه ۱۸ فروردین ،۱۳۸۳ - رضا آیشم

   فاش بايد می گفتم امشب   

فاش باید می گفتم امشب

تازیانی را که بر پشتم نشست

قصه دردی که از ذهنم گذشت

با که اما

               کس ندانستم شود یار و

                                به گوش جان کند ادراک ، دردم را .

فاش باید می گفتم امشب

هر چه هست و نیست را

آنچه در دل دارم و

                     آنچه در ذهن و خیال.

خواستم گفتن ولی گوشی نبود

همدم و مونس نبود

یاور و یاری نبود.

فاش باید می گفتم امشب

قصه های رفته از یادی که در باور نبود

قصه های رستم و سهراب را

قصه های لیلی و مجنون دل افگار را

قصه های عاشقان و دوستان را .

من چگونه فاش باید می گفتم

                 حال آنکه در دل کهنه زخمی دارم و

                                             مرهم ندانم دست کیست.

کهنه زخمی که در دل دارم و

                          عالم همه داند ز چیست.

اما چه سود!

کس نمی خواهد کند یاری مرا

این من بشکسته آشفته را

فاش باید می گفتم امشب

کس نبود

             همدم و مونس نبود.

لا جرم من ماندم و

این درد کهنه در دلم

رد این شلاق بیرحمی که بر پشتم نشست

آری ! اما

کس نماند و

یاور و یاری نماند .

                        در سکوتم

                                         در اندیشه ام... .
لینک
سه‌شنبه ٧ بهمن ،۱۳۸٢ - رضا آیشم

   پوچ بود ...   

پوچ است هر چه هست

چون نیست

             و گر هست ،

                             امیدی

                                    نماندست توانی.

سالهاست

       چشم به در بود

                       پوچ بود

                              هر چه بود

                                        هر چند که بودی نبود

                                                                    جز نبود .

                                                                                 در سکوتم

                                                                                           در اندیشه ام ....

لینک
دوشنبه ٢٩ دی ،۱۳۸٢ - رضا آیشم

   قصه پائيز دلم   

قصه پائیز دلم وصف شدن دارد و بس

قصه بی پایانی شبهای خزان خورده من

قصه ریزش برگ برگ وجودم،

                                       زیر رگبار مصائب.

آه که امشب نیز چو شبهای دگر

شمع خاموش شد و شب به آخر نرسید

من در مانده بی انجام

قصه خویش نگفتم و نورم رفت

شبچراغ عزلت و دلواپسی ام

زبرم چو مسافر رخت بر بست و گذشت .

من ماندم و این تاریکی دهشتناک

من ماندم و این قصه نا گفته تلخ

که حدیث تک درختی ست میان شب دیجور خراب

گر روایت کنم و راوی این درد شوم

همه از درد دلم زار بگریند و به دل درد نهند.

و من این قسم نخواهم که شوم باعث درد .

غم و این قصه من مال من است

غربت و در به دری قسمت و طالع ام است

و من این قصه پائیز دلم را به که گویم

غصه و درد دلم با که تقسیم کنم.

آه که امشب نیز چو شبهای دگر

غصه بر این دل من سنگین است

                                      قسمت من ز ازل ،

                                                              قصه نافرجامی است .

وای که شب گذر هیچ نخواهد که کند

صبح امید کند طالع و فردا گردد.

شاید این قصه من نیز به انجام رسد

نفسم قطع شود و

من تن مرده دگر بار

شب پائیزیی دیگر بار

تا سحر اشک ز چشمان نکنم جاری و

پنجه بر پرده فولادی شب نکشم.

                                                در سکوتم

                                                              در اندیشه ام ....
لینک
چهارشنبه ۳ دی ،۱۳۸٢ - رضا آیشم

   بن بست ...   

در این بن بست کج و پیچ زندگی ، من تنها ، در این گوشه تاریک و زمخت شب به سوگواری دل رنجور خود نشسته ام و در رثای دل خود فریاد فغان رو به آسمانها آغاز کرده ام . چه شبها چون امشب در کوچه پس کوچه های تاریک خلوت دل به مرثیه خوانی مشغول بوده ام و دست نیاز به سوی آفتاب مهربانیها دراز کرده ام تا در امتداد مهربانیش شاخه گل نوازشی را شاهد گردم و وجود نحیف و زوار در رفته ام را با نوازشهای زندگی بخشش آرام کنم.

آه ای دل چه خونینی و چه بی تاب که گر با محزون ترین مرثیه ها نیز ، مرثیه تو را بر زبان جاری کنم باز گوشه ای از زخم دلت را نمی توان باز گفت . بمیرم برایت که همیشه خونین بوده ای و خونین نیز خواهی ماند . چرا که مرهم برای زخم تو در عالم خلقت نیست . پس بسوز و بساز که ... .

                                                                                                                 در سکوتم

                                                                                                                           در انديشه ام...

 
لینک
یکشنبه ۳٠ آذر ،۱۳۸٢ - رضا آیشم

   فلک   

گره ها خورده در کارم

از این دنیا چه بی زارم

فلک ، این آشفته بازار گیج و منگ

مرا یاری نکرد

                   پایم شکست .

گره ها از کار من وا نکرد

بجای یاوری کردن مرا

نشتری دیگر به زخم کهنه ام هر لحظه زد.

خسته تر کرد این تن ویرانه را

تا بدان جاها کشاند این من ویرانه را

تا زچشمم جای اشک

                                آه دمادم ریخت ، ریخت .

خواب هم از من گریخت

دوستان هم جای دوستی ،

                               خنجر بدست

                                                زخمی دگر بر من زدند .

آه ای فلک

               ای نا رفیق روزگار

من چرا این گونه ام

                من چرا تنها ،

                                پریشان خاطر و

                                                      دیوانه ام .

                                                                     در سکوتم

                                                                                    در اندیشه ام ....
لینک
چهارشنبه ٢٦ آذر ،۱۳۸٢ - رضا آیشم

   دشت پر از گل   

توی یک اتاق تاریک

که از کوچکی پنجره اش

نور نمی تابد به اتاق .

پنجره ائی بسته و سرمای بیرون

                                          و اجاق

                                                      رو به خاموشی .

بوی نم ،

بوی یک خستگی مفرط از غم

و اتاق

        سرد و

          نمناک و تاریک .

که در آن

چشمهایی خسته و خواب آلوده

سر گران و تنی رنجور

خسته و یخ بسته دست .

دخترکی تنها

که به دستان نحیفش

تار ، یک رشته پشمی

می زند گره ای کور

بر بلندای دار قالی

روز و شب

           چشم بر هم ننهاده

هی گره بر روی گره های دگر

با دو دستش

با دو دست یخ زده اش .

نقشهایی به زیبایی یک دشت پر از گل

و چه زیباست .

ولی حیف از آن چشم پر از وسوسه تابستان

اینچنین ،

دوخته بر دار قالی .

چه امیدی دارد

که این قالی را ،

در اتاق بخت خود

روزگاری دیگر ....

چه امیدی دارد

اما چه سود

این سرفه ها

این ویران کننده های بی هنگام

خبر از نا خوشی و درد عمیقی دارد

خبر از مرگی خاموش

در اتاقی نم دار .

                          در سکوتم

                                           در اندیشه ام ....

لینک
شنبه ٢٢ آذر ،۱۳۸٢ - رضا آیشم

   قانون طبيعت   

ز تو می پر سم اگر هست تو را حوصله من

که چه بوده

فایده عشق برای من و تو .

بجز از سرزنش مدعیان

بجز از خستگی یک سفر محنت بار

فایده ای داشت اگر

                            تو بگو

                                   چه به من داد که رد کردم .

همه سرمایه عشقم دل پاکم

دل مجنون صفتم بود که دادم .

دگر از من طاقتی نیست که بسپارم و

                                                      ای وای

                                                                  ای وای .

اینک افسرده و تنها شده ام

از دگران نیست برایم دست نوازش

                                         چه کنم .

تو که رفتی دگران را چه توقع

گریزی نیست ز قانون طبیعت

که اگر

از سبوئی می ناب جدا شد

                                   دگران نیز جدایند .

تو به قانون طبیعت نظری افکندی

جام وجودم ز می ناب تهی یافتی و

                                      از من تنها جدا گشتی .

آری اینک منم و

خستگی یک سفر محنت بار

پر از خاطره هرم لبانت

که به تشویش گرفتارم .

                             در سکوتم

                                           در اندیشه ام ....

لینک
چهارشنبه ۱٩ آذر ،۱۳۸٢ - رضا آیشم

   خونين دل   

و غروب را بنگر

که چگونه خورشيد ،

                       خونين دل ،

                                 می رود تا بميرد.

تو بيانديش دمی را

تا بيابی ، شايد

علت خون دل آن را

                         که چرا خونين است.

چه شده در روز

که همو را کرده خونين دل

علتش چيست؟

        از کدامين محنت و

                              رنج و

                                     مصيبت گشته اينگونه.

شايد از نامردمی اين همه نا مرد

شايدم از گشنگی بچه بی مادر

                                       گشته خونين دل ،

                                                            نمی دانم.

علتی دارد

       تو بيانديش

                       تا بيابی علتش را .

شايد او از نامراديهای بخت دخترکان اينگونه ست ،

شايد که کسی رنجه نموده ست به نيش گفتار

                                               آن دل زرين پر گوهر را.

کاش می دانستم و

                          کاش می توانستم به دلش مرهمی از عشق گذارم .

ولی اينک

           او می رود

                        به کجا ؟

                                   نمی دانم!

می رود تا که شبانه

به خونين دل خود مرهم بنهد .

رنج يک روز تحمل را

به يک راهی 

                 ز خاطر ببرد.

هر غروب را بنگری

در سرخی شفق

                        غم محسوسی ست ،

                                                       که دل می گيرد .

و غروب غمگين است

(( و آنچه در جام شفق بينی بجز خوناب نيست ))

بار الهی !

ياوری کن

اين دل خونين او را مرهمی نه .

او به نيش زخمه های اين آدم زادگان

                                           اينگونه است

                                                              رحمتی کن .

چه دلتنگم من اين ساعت

بمانند دل خونين او

                         من نيز 

                                  خونين دل ،

                                             می روم تا که بميرم .

                                                                        در سکوتم

                                                                                 در انديشه ام...          

لینک
شنبه ۱٥ آذر ،۱۳۸٢ - رضا آیشم

بسم حکایت دل هست با نسیم سحر #### ولی به بخت من امشب سحر در نمی آید